Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, η Ελλάδα έχει δει αυξημένη ποικιλομορφία στις τάξεις της λόγω της μετανάστευσης, οδηγώντας σε προκλήσεις στο εκπαιδευτικό σύστημα. Καθώς οι αίθουσες διδασκαλίας γίνονται πιο ετερογενείς, έχουν προκύψει ζητήματα όπως η περιθωριοποίηση και ο αποκλεισμός με βάση την εθνικότητα. Η διαχείριση αυτής της διαφορετικότητας απαιτεί την ενίσχυση της αποδοχής και της κατανόησης, καθώς και την προσαρμογή των μεθόδων διδασκαλίας για την πρόληψη των ανισοτήτων. Διάφορα μοντέλα, όπως η αφομοίωση, η ενσωμάτωση, η πολυπολιτισμικότητα, ο αντιρατσισμός και η διαπολιτισμικότητα, προσφέρουν διαφορετικές προσεγγίσεις για τον χειρισμό της διαφορετικότητας, το καθένα προάγοντας την πολιτιστική κατανόηση. Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν προκλήσεις όπως οι προκαταλήψεις, τα γλωσσικά εμπόδια και η έλλειψη πόρων, γεγονός που καθιστά απαραίτητο για τους εκπαιδευτικούς να στραφούν από φορείς μετάδοσης γνώσης σε διευκολυντές περιεκτικών, υποστηρικτικών περιβαλλόντων μάθησης. Οι προσπάθειες για την ένταξη αλλοδαπών φοιτητών συνεχίζονται από τη δεκαετία του 1990, εστιάζοντας στην προώθηση της ισότητας και της αποδοχής.
